Rügen aan de Oostzee, Duitsland

Voorwoord Zo, sinds lange tijd maar eens weer een uitstapje naar het eiland Rügen, alwaar we weer het hotel Ratskeller in Bergen geboekt hebben voor 10 dagen. Dit keer nog anders dan anders want we hebben nu een huisdier wat ook mee gaat. Onze hond Yentl. We zullen zien wat deze dagen ons weer brengen. Broer Freddie heeft een tillift geregeld via het Rote Kreuz. Zoals altijd denken we alles geregeld te hebben.....

Zaterdag 4 september 2010 We zijn heel vroeg op. Ik ga als eerste douchen en de hond uitlaten. Het weer ziet er prima uit. Schoonmama helpt ons op weg. De laatste dingen pak ik bij elkaar in de auto. Henk zal als eerste een stuk rijden en daarna zal ik het ergens in Duitsland wel overnemen. We zijn fantastisch op tijd en om zeven uur zitten we in in de auto. Henk start en de auto geeft een foutmelding. Henk stopt en probeert nog een keer te starten. Dit keer stopt Henk weer de auto en de software gaat niet uit en er begint iets te piepen wat niet meer ophoudt Henk gaat uit de auto, al mopperend en de pee erin hebbende pak ik van alles uit om de accu van Henk zijn systeem te resetten. Henk heeft hem gelijk al zitten. Alles wat ik doe, het geluid en de software stoppen niet. Snel mijn grijze hersencellen laten werken naar verschillende opties. Bedrijf van software bellen om 7.00 uur? Nee, niemand aanwezig. Wachten tot maandag? Nee geen optie dan hoeven we niet meer te gaan. Boel omzetten en met piepend geluid op stap gaan? Ja dus. Boel omgebouwd met zeer gemengde gevoelens. Boel weer ingepakt, Henk in de auto en een uur later dan gepland rijden we met een piepend geluid aan ons hoofd met een vreselijk "vakantiegevoel" de straat uit. Wat een ellende, dat hebben wij weer. Je vraagt je wel eens af of er ook nog iets goed komt. Al rijdend, piepend en nadenkend rijden we richting Emmen/Meppen. Als we via Klazienaveen de grens overgaan en richting Leer rijden over de snelweg blijven we maar nadenken. Dan stoppen we maar eens voor een pis/pitstop. Ik vraag Henk om nogmaals het bedrijf te bellen want misschien heeft er iemand storingsdienst. En ja hoor! We hebben geluk er pakt iemand op die ons kan helpen. Henk praat met hem en geeft mij de aanwijzingen door die ik moet volgen. Weer een gedeelte van onze inboedel op de stoep geparkeerd om bij de accu te komen en daarna onder de motorkap nog een zekering eruit getrokken. En wat dacht je wat? Weg was het piepende geluid. Ondanks het langsrazende verkeer was het bij ons in de auto ineens algehele rust. Pfffffff. Nu nog kijken of Henk zijn systeem werkt en ja hoor ook dat werkt weer. We bedanken de monteur en weer later dan gepland vervolgen we onze reis in alle stilte nu. Halverwege bouwen we de auto om en vervolgd Henk de reis. Onderweg toch nog veel oponthoud door wat wegopbrekingen en doodmoe komen we pas tegen half zes 's avonds bij broerlief in Stralsund aan. Daar dump ik alle spullen die hij me gevraagd had mee te nemen. We blijven niet lang en rijden door naar Bergen waar we aankomen tegen half zeven. Ik pak alle spullen uit en we zetten de auto op een behindertenparkplatz in een straat verderop want ze hebben ook nog feest in Bergen. Doodmoe sleep ik alles naar de slaapkamer en we gaan eerst maar een hapje eten. De hond moet alweer in z'n bench na al een hele reis in de bench te hebben gelegen. We hebben hem niet gehoord tijdens de reis. Als we het eten op hebben is het donker en we lopen nog een rondje met de hond. Niet echt prettig met de dronkenlui op pad en weinig straatlantaarns. Nahja en dan doodmoe het bed in met muziek vanaf de straat. Ik ben zo moe dat ik weldra in slaap val. Henk heeft een slechte nacht want hij mist zijn hoog/laagbed waarin hij zijn rug omhoog kan doen. We zullen zien of we deze vakantie overleven want het is begonnen als een strijd!

Zondag 5 september 2010 Met alle moed van de wereld staan we op en doodmoe beginnen we aan onze eerste dag op Rügen. Veel te vroeg wakker maar we hebben onze tijd wel nodig. Om 7.00 uur kan Henk niet meer liggen en we staan maar op om te douchen en aan te kleden. Om kwart over negen zijn we eindelijk klaar om te gaan eten. Hond al even uitgelaten. We kreunen en steunen bij het ontbijt, maar het lukt om toch wat naar binnen te werken. Al snel begint Bergen weer te leven en de fanfare begint te spelen. Om niet de hele dag in het feestgedruis te zitten, rijden we naar Grabow. Lekker aan de Greifswalder bodden zitten met prachtig weer en rustig. Tsja, dat dacht je.... er waren er meer die dat dachten. Veel einheimische verbrengen de zondag ook aan de bodden. Maar ach, je merkt dat niet want de mensen gaan langs het strandje lopen en dan is het nog heerlijk rustig. De hond laten we eventjes los, hij vliegt uiteraard op het water af en neemt een paar flinke duiken en rent als een dolle rond. Dan te weten dat water voor hulphonden VERBODEN is!!! Luisteren ho maar! Op een gegeven moment kon ik hem toch weer in het gareel krijgen om hem aan te lijnen. Hij zal gedacht hebben, jij mij aanlijnen en me bij de baas aan de stoel leggen? Dan ga ik wel gaten graven! Dan maar in de bench in de auto en wij oudjes zitten nog even te genieten van de zon, het water en de rust. Dan maar weer eens terug naar het hotel. Freddie sms't ons dat hij eind van de middag komt. Ik laat Henk dicht bij het hotel eruit en ga de auto wegzetten. Ik ben helemaal in de war en lees de bordjes niet goed. Zet de auto dus maar op de parkeerplaats bij de markt waar ik denk dat ik zonder schijf mag staan. Al lopende en zwetende tegen de berg op kom ik erachter dat er op de borden staat parkschein von MO bis FR 8-17 u. Dusssssss niet in het weekend!!! Komen we bij het hotel, heb ik de sleutel van de kamer nog in de auto. De hotellier laat ons in de kamer en ik loop de berg af naar de auto om de sleutel te halen. Dan rijd ik toch nog maar een rondje met de auto en in de straat waar de behindertenparkplatz is, staan nu geen auto's hoera!! Nu hoef ik maar een klein stukje te lopen. We wachten nog een tijdje en gaan dan maar eens een hapje eten. Op Freddie kun je niet wachten en wat hij precies bedoeld qua tijdstip met laat in de middag? Als we zitten te eten komen Freddie en Betina. Die schuiven aan en eten ook maar gelijk een hapje. We babbelen wat en het is zo weer laat. Yentl moet nog uitgelaten worden en dan zijn we weer bekaf en duiken onze kooi in. Morgen weer een dag.

Maandag 6 september 2010 We zijn heel vroeg weer op, 7.00 uur maar we hebben weer lang werk om op gang te komen. Dat zijn de vakantie opstartperikelen. Eindelijk zitten we tegen half tien aan het ontbijtje, nog ietwat gebroken van de vermoeiende reis. We bedenken dat we naar Binz rijden wat niet zo ver weg is en daar maar eens de promenade op- en neer gaan flaneren. Het wordt een prachtige zonnige dag en we komen in Binz waar het in dit naseizoen nog beredruk. Waarom heeft toch iedereen dit als vakantieplek uitgekozen? Toen we hier in 2001 waren, konden we overal de auto neerzetten zonder te betalen. Nu is alles bijna bezet en weten ze van parkeergelden. Mensenkinders ze hebben dat vast bij ons afgekeken! Maakt niet uit, wij gaan flaneren. Hond mee aan de stoel met zijn dekje om voor de mensen die niet hun handen thuis kunnen houden. Eerst de promenade over en genieten van het zeezicht. Wat een drukte zeg! Ook hier hebben ze het weekeinde feest gehad en zijn ze de boel aan het afbreken. We gaan maar eens lekker een terrasje pikken en koffie drinken. Kan de hond er vast aan wennen om netjes te blijven liggen. Ik ga koffie halen en Henk zit met hond te wachten. Ik kom terug met de koffie en we zitten te genieten van het weer, een stralende blauwe lucht. Dan komt er een vrouw langs die de winkel uitloopt met een zak broodjes die ze dus gewoon expres boven de neus van de hond hangt, de muts! Wij proberen hem af te leren dat hij niet iedere keer mensen lastig valt en zo'n figuur verpest het dus weer. Hmmmmmm. Afijn wij gaan verder flaneren en passen nog wat fleecejacks voor Henk maar dat is even geen succes. We gaan maar eens een stuk verderop met de auto en stoppen bij Prora. Eerst eens kijken of we het museum in kunnen. Helaas, we moeten trappen naar beneden en dan weer omhoog, dus niet rolstoelvriendelijk. Dan maar wandelen langs de oude gebouwen. We parkeren ook hier de auto voor een euro of drie en gaan dan op pad. Bijna aan het einde van de gebouwen die al sinds jaar en dag als afbraak erbij liggen staan nu steigers. Er zijn straatlantaarns geplaatst en ze zijn er druk aan het werk om er een jeugdherberg van te maken. Onvoorstelbaar dat er toch nog iets mee gebeurd, tenminste een stukje ervan. Op de grasvelden ertegenover staan allemaal tenten die volgens ons al bij het jeugdherberggebeuren horen of zo. Er stapt een grijs ouder echtpaar van de fiets en die vragen aan ons of wij weten waar deze gebouwen oorspronkelijk voor dienden. Ze waren vlak na de wende al eens geweest........ Dat verbaasd me helemaal dat wij als domme hollanders hun nog moeten vertellen dat Hitler toentertijd dit als vakantieproject heeft opgezet. Kraft durch Freude. Nahja, we vertellen ze het een en ander en vervolgens vragen ze ons waar wij vandaan komen. Ze snapten niet dat wij ze zoveel konden vertellen en dat we dat allemaal wisten. Tsja, met een broer als cultuurbarbaar die al sinds '96 in Stralsund woont en er zelfs vele malen voor de wende op vakantie ging, ben je vanzelfsprekend goed ingelicht. We lopen weer terug naar de auto want Yentl begint nu toch de tong op schoenen te krijgen. Het is al behoorlijk eind van de middag als we weer in Bergen aankomen. Ik wil de auto op de behindertenparkplatz neerzetten voor het hotel. Wat dacht je wat? Parkeert er net een duitser voor mij. Een hoogblonde vrouw stapt uit. Ik kijk vanaf mijn hoge zitplaats in onze VW TDI 5 strak naar haar met de gehandicaptenkaart in de hand en met een vragende doch dwingende blik. Zij knikt en tegelijkertijd ziet haar man die achter het stuur zit het ook en start de auto weer. Zo zeg, die baalt!!!!!!! Wij hebben in ieder geval een plek. Hihihihihi.

Dinsdag 7 september 2010 We beginnen de ochtend nog steeds te laat naar mijn zin maar we zijn dan ook geen 20 meer. Eerst in alle rust ontbijten en dan trappen we hem aan naar Kap Arkona. We hebben mooi weer alleen wat winderig maar dat hoort er hier bij vind ik. Als we in de buurt van Kap arkona komen dan schrikken we van het aantal toeristen wat daar rondloopt. Hele horden. Dat was in 2001 toen we voor het eerst samen de Kap onveilig hebben gemaakt wel anders. Nog steeds kan je met een gehandicaptenkaart doorrijden tot aan de vuurtorens. Anders moet je de auto op de daartoe bestemde parkeerplaatsen neerzetten en dan kun je lopend, fietsend of met een treintje naar Arkona. We kunnen de bus er mooi kwijt en het weer is nog steeds fantastisch. We gaan het pad af langs het water oftewel de zee. We komen er het vuurtorentje tegen van Ranzow. Ik vond hem er al op lijken totdat Henk zei dat hij het ook was. Ik was verbaasd! Sinds 1999 is het torentje uit dienst genomen, opgekalefatert en nu staat het als publiekstrekker opgesteld bij Kap Arkona. Heb ik daar dus jaren geleden een eind voor gesjouwd om dat ding te kunnen fotograferen. Als ik dat geweten had, dan had ik wel gewacht tot ie hier stond. Kost me iets minder moeite, hihi. Nahja, we kunnen de zee zien, Henk kan eindelijk wat van het eiland filmen en het is er stervens druk. We lopen nog wat rond en genieten van de zeewind en de zon. Daarna stappen we in de auto en zoeken snel de wat minder drukke wegen op. We rijden richting Wiek en besluiten daar koffie te drinken. Het is even zoeken naar een parkeerplek maar vooruit. Lekker in de haven en weer aan het water zitten we dan te genieten van ons bakkie koffie. Dan gaan we moe maar voldaan weer naar het hotel. Op tijd gegeten en de avond vliegt weer om. Dan weer het bed in. Slapen doen we niet geweldig, maar dat ligt aan ons en niet aan het hotel.

Woensdag 8 september 2010 Eindelijk vanmorgen iets meer gang in het wassen en aankleden. We zijn nu eens om 9 uur klaar om aan het ontbijt te gaan. We eten wat en gaan dan op weg naar Altefahr. En alweer is het mooi weer met een strak windje. Lekker even aan de haven kijken en bijtanken. Dan te bedenken dat het in Nederland dus regent. We zetten de auto aan de haven en lopen de haven door. Naast de haven heb je een uitgestrekt gebied waar de zomergasten aan het water kunnen liggen. Er loopt en houten steiger langs het water en er bevinden zich een aant al trappen waar badgasten in- en uit het water kunnen. Henk oppert om de hond vrij te laten lopen. Tegelijkertijd denken we ook weer dat we dat maar niet moeten doen. Henk gaat filmen en ik loop met de hond wat rond en laat hem dan toch los. In het begin gaat dat goed. Hij rent over het grasveld en snuffelt overal. Dan ontdekt hij de steiger, staat erop, kijkt ons aan, wij zeggen "NEE" en dan jumpt hij het water in. PLONS weg is Yentl. Erger is dat hij de wal niet meer op komt. Hmmm, moet ik nu nog gaan reddingzwemmen ook? Henk roept dat zijn hond aan het verzuipen is en ik roep terug dat een hond zomaar niet verzuipt en zeker een labrador niet. Ik ren naar het water en zie hem tegen de wand aan geklemd onder de steiger. Ik probeer hem naar de trappen te lokken die nog wel een eindje van ons af zijn. Hoe krijg ik hem het water uit? Hij watertrappelt een eindje en klemt zich weer aan de wand waar een paar planken kapot zijn in de steiger. Daar kan ik op mijn knietjes om de riem aan te doen en sleep hem dan door het water richting trap. Zwemmen kreng!! Onze flipper. Nu heeft hij het voor elkaar, bij het water komt hij niet meer de riem af. Hij schud een keer en ik roep naar Henk dat ie moet filmen. Dan besluiten we hem te dumpen in de auto in zijn bench. Wij gaan lekker op een terrasje zitten en drinken maar eens een lekkere kop koffie. We lachen op de stomme hond die wel had kunnen verzuipen, maar het ergste is...... hij zal er niet van geleerd hebben. Wel had hij het best benauwd in dat water onder de steiger. Zo dat was weer een avontuurtje. Na de koffie gaan we richting Garz en door naar Zicker. Vlak voor Grabow laat ik Yentl de vrije loop op het land waar in het voorjaar koolzaad gestaan heeft. Dit gaat redelijk goed al scoort hij nog wel iets waarvan ik niet kan zien wat het is. Luisteren is er niet echt bij. Toch krijg ik hem wel weer aan de riem en dan maar weer de bench in. We rijden richting Bergen en gaan nog naar de Real waar we een fles wijn halen, dan naar het hotel en hebben genoeg gedaan en gehad voor vandaag. We worden een stelletje oude ........... Doodmoe aan tafel, een hapje eten, hond uitlaten, ons verhaal bijwerken, weer hond uitlaten en dan aanstalten maken om ons bed in te duiken. Half elf en we liggen allemaal gestrekt.

Donderdag 9 september 2010 Kwart voor zeven op, hond uitlaten, Henk douchen, zelf douchen en om negen uur zitten we aan het ontbijt. Vandaag een off-day. In alle rust ontbeten en de kledingparty die in het hotel plaatsvindt bekeken. Geen kleding voor ons, allemaal van dat ouderwetse spul voor boven de 70. We gaan de hond uitlaten en Henk kan zijn film eens bijwerken want van Bergen hebben we weinig materiaal. Zo keutelen we wat rond en gaan dan in een bakkerij (Kruse met een zeehond (hallo robbie) als logo) koffie drinken op ons gemak. Zelfs Yentl begint zowaar te wennen aan het feit dat hij mee moet en zich overal moet leren gedragen. Iets na de middag gaan we naar onze hotelkamer om uit te rusten. We kunnen via de kabel zelfs internetten en we rusten maar eens wat uit. Bekijken de stukjes film die we gemaakt hebben en Yentl lijkt wel helemaal lam geslagen. Ik heb een oude deken meegenomen en die op de grond onder het bureautje gelegd. Hij ligt de hele middag te slapen op zijn deken. 's Avonds wat eten en weer op tijd naar bed, de vermoeidheid zit ons nog in het lijf.

Vrijdag 10 september Zoals elke morgen hetzelfde ritueel. Het is nog droog als ik Yentl uitlaat. Vandaag is het wat minder regenachtig. Na het ontbijt gaan Henk en ik samen met Yentl wezen wandelen. We willen ook nog wat filmen dus brengen we Yentl terug naar het hotel en doen hem in zijn bench. Wij gaan terug naar de kerk en achter de kerk is een soort van hofje waar een paar winkeltjes zitten en een museum. We willen kijken of we het museum in kunnen. Helaas de mevrouw van het museum moet ons teleurstellen. Dit keer niet omdat het niet rolstoeltoegankelijk is want ze hebben een lift. Vanwege de regen van gisteren durft ze het niet aan de lift te gebruiken vanwege kortsluiting. Waarschijnlijk zit de lift aan de buitenkant van het gebouw. Das jammer. Ik koop in een van de winkeltjes van alles wat gemaakt is van sanddorn oftwel duindoorn. Het schijnt zeer rijk aan vitamine C te zijn dus supergezond! Ik had het nog nooit geproeft. Ze hadden daar jampotjes open die je kon proberen en het smaakt wat zurig. Henk is buiten nog de bonsai sanddorn aan het filmen hihihi. We gaan maar eens weer naar Kruse (hallo Robbie) om koffie te drinken. Dan lopen we langzaam terug naar het hotel. We komen op de kamer en de kamer is nog niet schoongemaakt en de bedden nog niet opgemaakt. 's Middags wordt er op de deur geklopt en daar staan de schoonmaakdames. Ze durfden eerder de kamer niet op omdat onze Robbie (onze zeehond) aan het blaffen was geslagen toen ze de deur open hadden gedaan. Wij lachen natuurlijk. Als ie dan niet geschikt is als hulphond dan maar als waakhond. vanavond errug vroeg op bed want morgen gaan we met Freddie en Betina naar Schwienemünde.

Zaterdag 11 september Half zes loop ik met Yentl met een slaapdronken kop in de ochtendgloren al buiten. Daarna douchen en aankleden en ontbijten. Ongeveer half negen zitten we in de auto onderweg naar Stralsund. Broer en Betina zijn klaar om op pad te gaan. Nog eerst de tank volgegooid en op naar Polen. Het is toch een uurtje of twee rijden toeristische route. Onderweg nog een pisstop en weer door. Onderweg staan overal auto's geparkeerd. Ze zijn hier volop aan het paddestoelen plukken. We komen nu door plaatjes die Henk nog niet gezien heeft want eerder kon je pas bij Stettin de grens over. Als we de grens over gaan bij Schwienemünde verandert de wereld toch. Je komt in een verpauperde stad lijkt het wel waar overal langs de doorgaande weg poolse markten zijn met standjes bestaande uit golfplaten en veel rotzooi wat er verkocht wordt. Stands vol met sigaretten en dergelijke. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ze hebben het wel. Aan de andere kant van de weg stikt het van de paardekoetsjes en taxi´s zijn er ook genoeg te vinden. De wegen zijn er nog bar slecht. We kijken hoe laat de boot gaat en hebben nog tijd genoeg over. Freddie moet voor iets nog bij een of ander fort zijn dus daar rijden we naartoe. Gelijk een koffie en picknickstop. Het is trouwens prachtig weer. Na het fortbezoek zoeken we de boot op en gaan een tocht maken door de haven van Schwienemünde. Beneden aan boord kan Henk met zijn rolstoel in. Jammer dat we niet allemaal aan dek kunnen zitten, maar aan de andere kant zouden we stevig zijn verbrand als we het gedaan hadden gedurende de boottocht van 2 uur. Van Yentl hebben totaal geen last. De hond ligt rustig op de grond te slapen in het zonnetje. Hij vindt het prima. Als we van de boot af komen laten we de hond even uit en gaan dan eten bij een restaurantje wat een geheimtip zou moeten zijn. Komen we daar, hebben ze trappetjes om binnen te komen. Tsja, daar had broerlief niet aan gedacht. Hun naar binnen om te vragen hoe rolstoeltoegankelijk het is en of de hond mee mag. Ja hoor, we kunnen in de tuin zitten en het is ook prachtig weer, dus.... Hond krijgt een bak water en veel teveel aandacht van een aantal Polen. We moeten ze zeggen dat ze eraf moeten blijven. Rare jongens die Polen. Na het eten aanvaarden we de terugreis want het is nogal een eindje fietsen. Onderweg nemen we vast afscheid van Freddie en Betina op een parkeerplaats en bij Stralsund slaan hun de snelweg af en wij rijden verder het eiland op richting Bergen. Thuis de hond nog uitgelaten en nog wat gedronken en dan duiken we onze nesten maar in. Doodmoe vallen we in een vaste slaap.

Zondag 12 september 2010 Weer om zeven uur op maar was al eerder wakker. Om half zes waren ze hier in het hotel al aan het sjouwen met koffers. Twee bussen die weer naar huis gaan. Het leuke is altijd dat men dan denkt de enige gasten te zijn in het hotel plus wat erbij komt, het is er altijd erg gehorig. Slapen we ook nog aan de voorkant van het hotel zodat je zo lekker van al het gelach en gepraat mee kunt genieten in alle vroegte. We gaan ontbijten en dan Yentl uitlaten. We lopen langzaam door het plaatsje en zoeken een bankje op. Er zitten een paar daklozen lijkt het wel. Een van hen hadden we net al achter de kerk gespot die alle vuilnisbakken leeghaalde en het bruikbare meenam en de vuilnis er weer in gooide. We observeren het geheel. Dan komt er nog een kerel aanlopen die 2 flessen bier in zijn hand heeft en die naar de 2 zwervers brengt. Nahja, het is ook overal hetzelfde met de alcohol. Je zag het in Amerika, je ziet het bij ons en ook hier dus. We lopen naar een bankje vlak bij het hotel. Henk zit lekker in het zonnetje en ik loop naar de kamer om het fototoestel en filmtoestel te halen. Alles zit nog in de tas van gisteren. Das mooi want de zonnebrillen zitten er ook nog in. Die zet ik dan ook op en Henk ook. Na een tijdje lopen we terug naar het hotel. Ik ga beneden koffie halen voor ons en we drinken onze koffie op de hotelkamer op. Dan zet ik de laptop neer op het bureautje en de tas leg ik op het kleine tafeltje. Dan vraagt Henk of ik zijn gewone bril even wil pakken en opzetten. Ik zet de hele tas op de kop maar geen bril. Ik naar buiten en bij het bankje kijken. Wij met z'n tweetjes naar buiten en nogmaals kijken. Terug op de hotelkamer kijk ik nog eens goed. Niks! Henk gaf al een uiting van dat we nu 2 vakanties aan geld kwijt waren. Het zweet breekt je uit en zwarte humor heb ik even niets aan. Nog eens kijken en ik til de tas van de laptop iets op en wat ligt daaronder???? Ja hoor de brillekoker met bril van Henk. Pfffffffffffffffff. Zo, de rust is weergekeerd. We horen wat gerommel op de gang en daar zijn onze schoonmaakdames weer. Ik vraag alleen om nieuwe handdoeken, want gisteren zijn we weggeweest en morgen gaan we alweer naar huis. Ik geef ze alle vier een potje advocaat en dat lijkt ze wel wat. Ik ga even liggen en bijtanken van alle hektiek en Henk zit achter de laptop. Verder op de middag hebben we alvast de auto omgbouwd en alvast wat spullen ingepakt. Morgen vroeg op weer en dan richting huis. Hopen dat we een betere terugreis hebben dan we heen hadden.

Maandag 13 september 2010 Heel vroeg op, ontbijten, alles inladen, betalen en dan op weg naar huis. Eerst nog langs de Real om even wat flessen wijn in te slaan. Tegen half tien rijden we eindelijk richting Stralsund. Als we het eiland af zijn ga ik de fout in door Henk in de richting Rostock te sturen over de 105. Dat is de oude weg. We hadden Grimmen aan moeten houden om de snelweg te pakken. We zitten al een behoorlijk eindje op de 105 en ik kijk op de kaart. Ik zie dat de snelweg een eind omloopt en zeg tegen Henk dat we gewoon deze weg maar aanhouden en bij Rostock de snelweg opgaan. Dat is niet zo verkeerd want het is rustig op de weg en we kunnen lekker doorrijden. Ach en dat we nu wat later zijn dat maakt niks uit want als je naar huis gaat doet het er niet zo toe toch? Onderweg nog ergens gegeten en de auto even omgebouwd en het laatste stuk heb ik gereden. |Dat is op het moment niet fijn om op de duitse autobanen te rijden. Overal zijn ze om de drie kilometer met de weg bezig en dat zijn behoorlijke stukken. We hebben geen file maar wel oponthoud door het langzame rijden. Dan scheelt het wel of je 80 rijdt of 120. We komen heelhuids terug in de vroege avond. Henk zijn vader en moeder helpen ons met de auto leeghalen en we drinken nog een bak koffie. De hele tuin achter en voor zien er picobello uit. Die mensen hebben alles weer zo netjes opgeknapt. Dat is nog eens een goed thuiskomen!! Het was een rare vakantie, nahja vakantie was het niet echt. Weinig rust gehad en vroeg op 's ochtends, eigenlijk weinig gedaan in verhouding tot andere jaren. Het wordt allemaal wat moeizamer ondanks alle gemakken die we hebben. Zien wat het wordt in de komende jaren.......

Hey it’s good to be back home again Sometimes this old farm feels like a long-lost friend Yes ’n’ hey, it’s good to be back home again.....

© ~2010 MTB productions~