Huwelijksreis Port Washington, Wisconsin USA

Lake Michigan

Week 3 Maandag 15 september 2003 Rondtoer gemaakt naar het noorden langs de kust naar Sturgeon Bay en Ellison Bay tot aan het meest noordelijke puntje. Ene kant van de peninsula heen en aan de andere kant weer terug. Onderweg geprobeerd te picknicken en dat te filmen. Nou dat was geen succes want het brood zat ineens vol met wespen. We hebben het nog op de film vastgelegd. Brood hebben we maar weggegooid en hebben toen opnieuw brood gesmeerd in de auto. Het was een hele mooie tocht en waren laat thuis. We zijn voor de verandering uit eten geweest bij Smith Bross en daar hebben we zeebaars gegeten.

Dinsdag 16 september 2003 Nog mooi weer dus nogmaals op naar Milwaukee. We zijn eerst de binnenstad ingelopen om winkels te bekijken, maar alles is hier kitsch en niets waard. We hebben nog wel een leuk harley davidson leren setje gezien voor Henk z’n pa en ma. Al snel hadden we genoeg van de winkelcentra en zijn gauw naar het water gereden en hebben ons daar genesteld en een cesar salade besteld. Nog wat rondgewandeld daar en de Denis Sullivan lag er ook weer aan de kade. Nog wat gefilmd en het is en blijft prachtig weer. ’s Avond gegeten bij Wilson, steaks, en we hebben veelssssssss te veel gegeten. Henk kon eigenlijk niet meer en heeft de steak toch helemaal opgegeten. Hij had beter een stuk mee kunnen nemen in een doggybag.

Woensdag 17 september 2003 Volgens de meteorologen de laatste dag mooi weer en moi, Bijkerk is ziek. Heb iets gegeten wat niet goed was, waarschijnlijk ijs of zo. Dus weinig gedaan, gewandeld ’s morgens in de haven, zitten, gewandeld, zitten, gewandeld en maar beroerd zijn, toen maar terug naar het hotel en hoe dichter ik bij het hotel kwam hoe beroerder ik me voelde. Je raad het al ik kon het niet meer houden en gelukkig waren er geen mensen maar wel een bloembak bij het hotel, dus daar heb ik het maar gedeponeerd. Misschien ken je het liedje “Down in the boondock” van Billy Joe Royal? Dat hebben wij omgedoopt tot “Down in the bloembak”. Het is geen lekker verhaaltje maar ook dat beleef je. Uurtje op bed gelegen en lekker opgeknapt en weer naar buiten lekker in het zonnetje. Het rotarypark kent ons nu wel door en door.

Donderdag 18 september 2003 Cedarburg, fantastisch!!!! Via een foldertje kwamen we erachter dat Cedarburg, waar we geen moer aanvonden, een leuk winkelcentrumpje moest hebben. Wij op weg en zoeken. Het was niet meer dan een hele grote oude fabriek, waar Henk niet eens binnenkon, behalve in de nietszeggende winery. Het waren allemaal kleine winkeltjes waar je doorliep en allemaal in elkaar overlopen, trappen op en af en niks bijzonders eigenlijk. Cedar Creek Winery Cedarburg Zoals de winery eruit ziet van buiten zo ziet ook de rest eromheen eruit. Als je er langs rijdt heb je nou niet direct het idee dat er een winkelcentrumpje zit. We zijn doorgereden naar Hartford waar een automuseum zit. Ehhh, ja maar waar? Het was even zoeken en goed om ons heen kijken en toen hadden we het. Dit keer was het museum verstopt in een gebouw wat van buiten weer eens niet lijkt op een museum en waar ook geen grote letters op prijken met de naam van het museum. Leuke binnenkomst en we kwamen bijna niet verder dan de kaartjesverkoopster. Als ze toch ook weten dat je uit Nederland komt dan heeft iedereen nog wel verre familie er wonen en denken ze ook dat je elke familienaam en zelfs de mens erachter wel kent. Het was een aardige mevrouw en ze heeft ons uitgelegd wat we allemaal konden zien. Het automuseum bestaat voornamelijk uit een verzameling van Kissels. We hadden nog nooit van de Kissel gehoord. Ze vertelde ons dat ze ze allemaal hadden op eentje na, die zou nog in Denemarken zweven. Henk en ik zeiden allebei hetzelfde “De deen die de Kissel heeft, never nooit niet afgeven aan de amerikanen.” Wat zijn wij toch sjovinistisch. Het museum stikt van de vrijwilligers die na de VUT of pensioen nog een centje willen bijverdienen anders komen ze niet rond met hun loon. Dat was in het maritiem museum in Manitowoc ook al het geval. Dit waren zelfs mensen die zelf op de USS Cobia gezeten hadden en nu met rondleidingen en hun verhalen ook wat bijverdienen. In ieder geval was het een erg leuk automuseum, er stonden van allerlei soorten, zoals de Ford en vele andere merken. De mensen daar hielden ons wel in de gaten want toen we de eerste en de tweede verdieping bekeken hadden en we hadden alles gefotografeerd omdat onze film op was, werd ons beneden gevraagd of we de stoomlocomotief wel hadden gezien op de tweede verdieping. Nee, die hadden we gemist, dus we zijn nogmaals met de lift naar boven gegaan om de locomotief te aanschouwen. Wisconsin Hartford automuseum Daarna zijn we weggegaan en teruggereden naar Port W. ’s Avonds gegeten bij Wilson, een kip marsala. Toen ze daar hoorden dat we pas getrouwd waren mochten we een dessert bestellen on the house, maar we zaten allebei al zo vol dat we dat heel vriendelijk hebben afgeslagen. Je hoeft in Amerika nooit bang te zijn dat je niet genoeg krijgt, het is vaak eten voor twee. De serveerster gaf Henk toen een doggybag mee met een cheesecake. We hebben wel gelachen. Op de kamer hebben we de doggybag gefilmd.

Vrijdag 19 september 2003 Nog een keertje naar Milwaukee gereden en daar gefilmd wat we nog niet gedaan hadden. Het was koel maar wel mooi weer en er stond een strakke wind, wat een nawee was van een of andere windhoos die in de buurt had huisgehouden. We mochten niet filmen in een shopping mall, maar we hebben er toch een heel stuk van op de band staan. Er kwam ineens een security vent op ons af heftig gebarend dat dat niet mocht. Streng zijn ze wel geworden na 11 september vorig jaar, alhoewel, ik zeg altijd volgens Asterix en Obelix “rare jongens die amerikanen”. Buiten hebben nog wel leuke filmopnamen gemaakt en nu hebben we een leuk stuk documentatie voor thuis. Nu nog 2 daagjes en onze huwelijksreis zit erop.

Zaterdag 20 september 2003 We hebben vandaag nog gezwommen en van de zon genoten in Port W. Henk heeft voor zichzelf ehhh, voor onszelf een cadeautje gekocht. Een klopper voor aan de deur in de vorm van een anker. Voor de laatste keer gegeten bij Wilson. De laatste 2 dagen even kalmpies aan doen voor de grote terugreis. Vanavond even naar de balie hier geweest want ze willen ons de tax laten betalen van de dagen dat we hier gezeten hebben. Ik heb nu wel de poot stijf gehouden en gezegd dat ik geen cent betaal omdat we alles al in Nederland inclusief tax betaald hebben. Ze zouden het navragen en dan hoorden we het nog wel. Henk ziet ineens een bordje op de balie staan en zegt tegen mij “Zie dat dan een AAA-award en die baliemuts wist niet wat de triple A was?”. Rare jongens die amerikanen, ze hebben een AAA-award ergens voor gekregen vanwege het beste hotel of zoiets maar als je als gast vraagt of er een triple A in de buurt is dan weet ze niet eens wat het inhoudt.

Zondag 21 september 2003 De laatste dag hier. De boel al aardig ingepakt en we genieten nog van de laatste dag in Port W. van het mooie weer. We wandelen nog eens door en langs de haven, maken nog een paar filmopnamen en gaan vanavond vroeg op bed voor de vermoeiende terugreis.

Maandag 22 september 2003 Rustig aan alles ingepakt. Nog even de sleutels inleveren aan de balie en dan gaan we eerst hier op de hoek in de coffeeshop rustig een kop koffie drinken en dan rijden we rustigjes aan, toeristische route naar Chicago. We hoeven pas om half zes in Chicago te zijn. Nu hebben we alle tijd en kunnen nog onderweg wat dingen bekijken. Eerste middagstop om nog een lekkere warme hap te eten is in ons favoriete restaurantje aan het water in Milwaukee. Daar hebben we zalm gegeten. Daarna langzaam doorgereden naar Chicago. De auto ingeleverd bij Alamo en nog even nagevraagd of er een bril gevonden was. Nou dat wil je niet weten. Een grote bak vol brillen en een volle bak met brillekokers. Wat dacht je wat, mijn brillekoker lag er wel in, maar mijn bril was pleiten. Laat maar, het leed was al geleden en we gaan nu naar de luchthaven met de bus en inchecken. En wat er toen allemaal gebeurde. Henk moest in een rolstoel van het vliegveld en hij werd bij de gate waar we moesten zijn, vastgelegd met een slot en al aan een rij stoelen. We konden dus niet rondwandelen of zo. Te zot voor woorden. Hij kon het ook niet houden in die stoel want we moesten toch nog vrij lang wachten. Ik heb hem zolang op een gewone stoel gezet. Toen het vliegtuig binnen was en de koeweities allemaal al bezig waren om hun ticket af te geven en door de controle te gaan, zat Henk nog steeds aan de ketting. Ik ben maar eens even gaan vragen of er ook iemand was met een sleutel om hem los te krijgen want dat we toch wel graag met het vliegtuig mee wilden. Het duurde nog wel even maar daar kwam dan toch iemand met een sleutel. Ze zijn echt geschift daar op dat vliegveld. We mochten wel gelijk door met de begeleiding die ons hielp met de handbagage, en waren zelfs nog als eerste in het vliegtuig omdat die koeweities allemaal nog door een extra controle moesten. We hadden dezelfde crew als op de heenreis. De steward vroeg onze plaatsen en begon moeilijk te kijken. Nou dat was niet onterecht want ze hadden ons midden in een pad gezet in de economy class. Stel je voor Henk op een heel smal rolstoeltje wat net in het pad past. Ik moet hem overtillen in een economy class stoel, verschrikkelijk!! Ik heb toen tegen hem gezegd, “Ik heb je er nu wel in gekregen, maar ik weet niet of ik je in Amsterdam eruit krijg”. Vanaf dat moment heb ik me alleen maar sappel zitten maken of ik het zou redden als we over waren. Dan als bijkomende zaak lopen de koeweities continu door de gangpaden met kleine kinderen die amper aan een paar dagen oud zijn en die dus ook continu schreeuwen. Slapen komt weinig van. Met moeite vanwege de ruimte heb ik Henk kunnen helpen om toch iets te eten en te drinken. Ze wilden ons geen rietje geven want dat hadden ze zogenaamd niet. Ik heb met moeite Henk kunnen helpen om te plassen en toen zegt Henk ook nog “er staat een koeweitse achter je”. Ik was zo pissig dat ik keihard zei “die wacht maar tot ik klaar ben om jou te helpen en anders neemt ze het ander pad maar”. Natuurlijk verstond ze me toch niet. Wat was ik op dat moment en eigenlijk de gehele terugreis kwaad en teleurgesteld. Maar wat hebben we veel geleerd van deze terugreis. De volgende keer bij het inchecken moeten we al stampij maken en zeggen dat we voorin de economy class moeten zitten of in de business class omdat ik Henk er anders niet in of uit krijg. Zo zie je maar weer, alles moet je eerst een keer overkomen en dan leer je er vanzelf van. Wat was ik blij om in Amsterdam te zijn. Alleen het paramedisch personeel dat schoot ook niet op. Zowaar 2 vrouwen waarvan er eentje op zoek ging naar de rolstoel van Henk en dat duurde nog wel een half uur of langer. De ander stond bij ons en die vroeg of Henk nog kon staan of lopen. Maar Henk had vanaf dag 1 telkens geroepen dat zijn vrouw hem wel over zou helpen op de andere stoel. Ze snappen niet hoe wij dat doen. Het is een kwestie van hem goed vastpakken en overzetten van de ene naar de andere stoel. Ohoh als dat de arbodienst zou weten. Ach mensen, dat zijn dingen, je kunt er een probleem van maken, maar er is gewoon geen andere mogelijkheid, simpel zat en wij willen ons niet laten beperken in reizen of wat dan ook. Beperkingen zijn er al genoeg. Maar goed, ze hebben ons begeleid tot de lopende band waar we nog op onze koffers moesten wachten. Henk hebben ze toen al vast door de douane geholpen, in de wetenschap dat de familie daar al stond om ons op te halen. Ik heb de koffers gepakt en er viel een last van me af. Dit was de vuurdoop van ons huwelijk en onze huwelijksreis. Welke obstakels zouden we in de toekomst nu niet kunnen overwinnen??? We kunnen terugkijken op een hele mooie reis en veel ervaringen rijker en we zijn wijzer geworden voor de reizen die we nog gaan maken in de toekomst.

Eind goed al goed en blij om weer terug te zijn. Wat hebben we een mooie reis gehad zeg, geweldig. Het leukste eraan is dat we alles zelf zo’n beetje hebben uitgezocht, behalve de vluchten en de uiteindelijke boeking van het hotel. Het hotel hebben we wel zelf van het internet geplukt. De museums die we bezocht hebben, het is altijd weer een openbaring van wat je tegenkomt. Soms zit het mee soms zit het tegen, maar van wat we gezien hebben is er eigenlijk niets wat tegenzat. En dan de mensen die je bijblijven, de dorpsgek, de nickyboyfan,het meisje van de christmasshop, de baliemuts van het hotel en niet te vergeten "big mama goes fishing", “harige harrie”, de kraanvogels, de bloembak van het hotel.......

De CD van de beach boys die hier in Wisconsin niet thuis hoort maar die we grijs hebben gedraaid. De Denis Sullivan, de jogging housemothers en wat ik misschien nog vergeten ben. Weer een aantal foto’s van vuurtorens rijker. Leuk om de film telkens weer te zien en alles nogmaals te beleven. Henk is nu bezig om de films in te korten en ze op DVD te branden en ik probeer onze reisverhalen plus foto’s op de website te krijgen. Met dank aan Gerda ’t Land die onze reis heeft helpen voorbereiden en boeken. Zelfs met extra handbagage, want de beademingsapparatuur van Henk moest ook mee. Maar alles is goed gegaan en het was super!!

maar laat ons maar in Europa wonen……

The End

© ~2005 MTB productions~